Mitünner is mi to’n Weenen.
Ik seh de griese Heven
un weet dorbi.
dat wehr mal all‘s scheefgahn is
in mien Leven.

Denn treckt mi dat hendal
to di in dien lütje Welt,
van Regenbagenfarven vull
so as ik se all
in all de Tieden kenn.

Een Stückje van de Heven
ok wenn he mennigmol weent,
un nachtens fall’n de Steern
van baben dal up
düsterblauen Samt.

Wenn ik dann weer gahn mutt,
dreih ik mi üm
kiek nochmol torüch
un seih dien leste Smielen
un nehm dat jüst mit in mien griese Dag.

Grootmoeder